Kancelaria prowadziła obronę Klienta w postępowaniu o czyn zabroniony z art. 190 § 1 Kodeksu karnego, a więc o groźby karalne. Klient zgłosił się do kancelarii na etapie skierowania przez oskarżyciela publicznego aktu oskarżenia do właściwego sądu. W wyniku analizy akt sprawy sporządzono odpowiedź na akt oskarżenia, w której zawarto wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną. Sąd prowadzący postępowanie przychylił się do złożonego wniosku i na posiedzeniu, jeszcze przed otwarciem przewodu sądowego, umorzył postępowanie karne przeciwko Klientowi., przenosząc koszty w jego sprawie w ciężar Skarbu Państwa.
Sąd w uzasadnieniu podkreślił, co też kancelaria przyjmuje z aprobatą, że w myśl art. 1 § 2 Kodeksu karnego nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Podkreślono, że możliwa jest sytuacja procesowa, w ramach której pomimo wypełnienia przez sprawcę znamion danego typu czynu zabronionego, czyn sprawcy nie zostanie uznany za przestępstwo Wskazano, że o ewentualnej karygodności danego czynu decydują okoliczności wskazane w art. 115 § 2 Kodeksu karnego, a więc m.in. sposób i okoliczności popełnienia czynu, motywacja sprawcy, rodzaj i charakter naruszonego dobra, postać zamiaru.
Orzeczenie jest nieprawomocne.